Klasa ścieralności to parametr, który decyduje o tym, jak długo powierzchnia płytki zachowa pierwotny wygląd mimo codziennego chodzenia, przesuwania mebli i kontaktu z piaskiem wnoszonym na butach. Oznacza się ją symbolem PEI w skali od 1 do 5, gdzie wyższa cyfra odpowiada większej odporności na ścieranie warstwy szkliwa. Dobór właściwej klasy zależy od intensywności ruchu w danym pomieszczeniu i od tego, czy do środka trafiają zanieczyszczenia rysujące powierzchnię. Od czego więc zacząć dobór płytki, żeby posadzka wytrzymała kilkanaście lat bez widocznych przetarć?
Czym właściwie jest klasa ścieralności PEI?
Klasa ścieralności PEI określa odporność szkliwa płytki na ścieranie powodowane ruchem pieszym oraz twardymi zanieczyszczeniami. Nazwa pochodzi od Porcelain Enamel Institute, który opracował metodę badania polegającą na obracaniu na powierzchni płytki mieszaniny kulek stalowych i materiału ściernego. Im więcej cykli obrotów płytka wytrzyma bez widocznych zmian połysku i koloru, tym wyższą klasę otrzymuje. Skala obejmuje pięć poziomów, od PEI 1 dla powierzchni narażonych na minimalny ruch, do PEI 5 dla najbardziej obciążonych posadzek.
Trzeba pamiętać, że parametr ten opisuje wyłącznie odporność szkliwa, a nie całej płytki. Płytka nieszkliwiona, na przykład gres pełny w masie, oceniana jest według innych kryteriów niż powierzchnia pokryta warstwą szkła. To rozróżnienie ma znaczenie, bo dwie płytki o podobnym wyglądzie mogą reagować zupełnie inaczej na ten sam poziom eksploatacji. Znajomość klasy PEI pozwala uniknąć sytuacji, w której dekoracyjna, ale delikatna powierzchnia trafia do miejsca o dużym natężeniu ruchu.
Jaka klasa ścieralności sprawdzi się w poszczególnych pomieszczeniach?
Dobór klasy zależy przede wszystkim od intensywności ruchu i obecności zanieczyszczeń rysujących szkliwo. Do sypialni czy garderoby, gdzie chodzi się rzadko i najczęściej boso lub w miękkim obuwiu, wystarczy klasa PEI 2. W łazience i pokoju, po którym porusza się kilka osób, dobrze sprawdzi się PEI 3. Ta klasa obejmuje większość pomieszczeń mieszkalnych, w których nie ma bezpośredniego wejścia z zewnątrz.
W kuchni, przedpokoju i na korytarzu ruch jest znacznie większy, a razem z butami wnoszony jest piasek działający jak papier ścierny. Dla takich stref zaleca się PEI 4, ponieważ warstwa szkliwa musi znosić kontakt z twardymi cząstkami przez wiele lat. Najwyższa klasa PEI 5 przeznaczona jest do miejsc o bardzo dużym natężeniu ruchu, takich jak sklepy, biura, restauracje czy przestrzenie publiczne. W domu jednorodzinnym warto rozważyć tę klasę w garażu oraz przy drzwiach wejściowych, gdzie obciążenie posadzki jest największe.
Czy sama klasa ścieralności wystarczy do oceny trwałości płytki?
Klasa PEI jest ważnym, ale nie jedynym parametrem opisującym trwałość posadzki. Równie istotna bywa nasiąkliwość, czyli zdolność płytki do wchłaniania wody, oznaczana jako procent masy pochłoniętej cieczy. Niska nasiąkliwość, poniżej 0,5 procent, charakteryzuje gres porcelanowy odporny na mróz i wilgoć, dlatego nadaje się na tarasy i balkony. Wysoka nasiąkliwość dyskwalifikuje płytkę z zastosowań na zewnątrz oraz w pomieszczeniach o dużej wilgotności.
Trzeci parametr wart uwagi to twardość według skali Mohsa, która opisuje odporność powierzchni na zarysowania twardymi przedmiotami. Znaczenie ma też klasa antypoślizgowości, oznaczana symbolem R, szczególnie w łazience, kuchni i na wejściu, gdzie posadzka bywa mokra. Dopiero zestawienie tych parametrów razem daje pełny obraz przydatności płytki do konkretnego miejsca. Szeroki wybór płytek o różnych klasach ścieralności i nasiąkliwości znaleźć można pod adresem https://www.bricoman.pl/plytki-ceramiczne-i-akcesoria/plytki-podlogowe, co ułatwia porównanie parametrów przed decyzją.
Jak sprawdzić klasę ścieralności przed zakupem?
Informację o klasie PEI producent podaje na opakowaniu oraz w karcie technicznej produktu, najczęściej obok symbolu przedstawiającego stopę na tle różnej liczby kropek lub cyfry. Przed zakupem warto porównać deklarowaną klasę z przewidywanym przeznaczeniem konkretnego pomieszczenia. Jeśli oznaczenie jest nieczytelne lub go brakuje, pomoc oferuje personel sklepu budowlanego albo dokumentacja dostępna online. Zakup bez sprawdzenia tego parametru zwiększa ryzyko doboru płytki nieodpowiedniej do warunków użytkowania.
Podczas planowania remontu dobrze jest spisać listę pomieszczeń wraz z oczekiwaną intensywnością ruchu w każdym z nich. Taka lista pozwala przypisać właściwą klasę do każdej strefy, zamiast kupować jeden rodzaj płytki na cały dom. Różnicowanie klasy według pomieszczeń łączy trwałość tam, gdzie jest potrzebna, z oszczędnością w miejscach o mniejszym obciążeniu. Takie podejście sprawia, że posadzka zachowa estetyczny wygląd przez kilkanaście lat, a wydatki rozłożą się rozsądnie względem realnych potrzeb.
Artykuł sponsorowany
